ایران

Soltaniyeh— ۶۴۸ MW گاز طبیعی

Gas

Compareمشاهده روی نقشه

نیروگاه Soltaniyeh یک دارایی زیرساختی کلیدی در شبکه تولید برق ایران است که در قاره آسیا واقع شده است. این تاسیسات با عنوان ایستگاه تولید برق سوخت فسیلی، دارای ظرفیت نصب شده 648 مگاوات است. عملکرد اصلی آن بر بهره‌برداری از منابع انرژی gas برای تولید انبوه برق متکی است. مدیریت عملیاتی و مالکیت تأسیسات توسط Iran Power Development Company انجام می شود که بر نگهداری روزانه و یکپارچه سازی توزیع شبکه نظارت دارد. این تاسیسات در 2015 به طور رسمی به شبکه تجاری متصل شد، از آن زمان خروجی منظم خود را حفظ کرده است و نقشی ساختاریافته در امنیت تامین برق خانگی ایفا می کند. از نظر ظرفیت تولید داخلی در ایران، Soltaniyeh جایگاه #94 را در بین تمامی نیروگاه‌های عملیاتی gas دارد. ظرفیت 648 مگاوات آن نشان دهنده سهم 0,45% از کل ظرفیت تولید ایران نصب شده gas است که در حال حاضر 144.246 مگاوات است. بزرگترین نصب gas عملیاتی در ایران Damavand Power Plant با خروجی 2.868 مگاوات است که در مقایسه، Soltaniyeh را تقریباً 4,4 برابر کوچکتر می کند. در تمام انواع سوخت و فناوری‌های تولید برق در سراسر کشور، این تأسیسات 0,3314% از ظرفیت کل تولید ایران 195.552 مگاوات را تشکیل می‌دهد. بر اساس فاکتورهای ظرفیت تاریخی مشخصه نیروگاه‌های gas (مدل‌سازی شده با 40% برای تجزیه و تحلیل)، تولید برق سالانه مورد انتظار تأسیسات تقریباً 2.270.592 مگاوات ساعت محاسبه می‌شود. با استفاده از آمار مصرف داخلی که در آن یک خانوار متوسط ​​در ایران سالانه 3 مگاوات ساعت برق مصرف می‌کند، این سطح تولید برای پاسخگویی به نیازهای انرژی خانه‌های تقریباً 756.864 کافی است. با استفاده از فرآیندهای سنتی توان حرارتی، این ایستگاه انرژی قابل اطمینان قابل توزیع را به شبکه ارائه می‌کند، از انعطاف‌پذیری شبکه در دوره‌های در دسترس بودن منابع تجدیدپذیر کم و برآورده کردن نیازهای بار پایه صنعتی پشتیبانی می‌کند. سایت فیزیکی ایستگاه در مختصات جغرافیایی 36,5636° عرض جغرافیایی و 48,8042 درجه طول جغرافیایی قرار دارد. تجزیه و تحلیل زیرساخت شبکه محلی، تراکم سایر دارایی ها را در شعاع 50 کیلومتری نشان می دهد. این امکانات نزدیک شامل Soltaniyeh power plant (gas, 648 MW), Soltaniyeh Combined Cycle Power Plant (gas, 648 MW) است که مجموعه‌ای از دارایی‌های قدرت محلی را نشان می‌دهد. این موقعیت جغرافیایی برای تقویت زیرساخت های توزیع منطقه ای و به حداقل رساندن تلفات خطوط انتقال در سراسر این بخش از ایران حیاتی است.